آی خوشبختی...
من
پشت پرچین ها جا ماندم
میان حرکت ثانیه شمار ....
زندگی را نفس بکش
روزهایم آفتابی ست
اما خیالم ...
گاهی نم بارانی می خواد
و خیابانی که یاد ترا ...در سنگفرشهایش پنهان کرده
"سخت است از تو نوشتن ...
با سی و دو حرفی که آموخته ام"(محمد ستایشی)
ترا شعری باید گرم ......بسان آتش .....
جاری همچون رود .......
آبی ....چون آسمان ....
شعری که سپاس را فریاد کند....
شعر ِبندگی ..... وقتی هر واژه ِتو آزادم می ساخت
ترا با سی و دو حرف ترسیم نتوانم
...بگذار مهر و سپاسم به تو
شعری باشد بی واژه ...بی حرف .....
...
سرتعظیم فرود آورم ..... و دستانت را به احترام ببوسم
سایه بودم شاید ....
که مانده بود روی دیوار زندگی...
باران می خواست دلم
تا شسته شوم...
باورم نمی شود
واژه هایی که ترا می سازند...."ای دوست"
دوستی را بشناسند
هوای گریه دارم
اما دلم گرفته را تو نخوان .....
تو که دوست نیستی
تکرار هر روز که می پیوندد به شب
در حجله سیاه آسمان...
و شعرهای یک شاعر ِ بی عشق
که سیاه می کند سپیدیهای دفتری را ...
تلخ ِ تلخ.....است
میان ِ شهر خاکستری
هر تلخی ...هر دردی...
درمان می شود
با تن سپردن
سایه ها را که جا بگذاری ...رسیده ای
جاده خاکی بالاِ ده ...کنار سپیدار
کفشهایت را جا بگذار .....
چراغ دستی را بیاویز بر شاخه....
از مه نترس ...تن بسپار ...تن که سپردی
قدمها خود نقش می بندند بر زمین نمناک
آنجا چشمها چیزی نمی بیند....دل راه می برد....
میانه این راه خاکی مه آلود ....
دیداری می کنی با زنی که جا مانده از زندگی....
ما بهار را بهانه کردیم ...برای آغاز ......
اما زمستان سخت تر از آن بود ....
که جوانه زند
دوباره دلم .......
واژه را باید سپرد به آب
صدا را رها کرد در باد
قصه ها را باید جائی کنار پرچین ها جا گذاشت
سفر را باید آغاز کرد
بی کوله بار ...بی خاطره
شاید باید همین سطرها را نیز پاک کرد
تا چیزی نماند
از من ...
صدا...صدا ..این ماندگار ِ فروغ*
صدای من ....
صدای تو
گاهی صدا.....خیانت می کند به ما ....به زندگی
باران فرو افتاد
منتظر باش.......
شاید سکوت آسمان زیباتر باشد.....
* فروغ "تنها صداست که می ماند "
باران می بارد دوست من ....
به اشک فرصت بده
در مسیر بارانی و اشک
من همراه توام
برای همکلاسی خوبم زری
عود "باران جنگل" دود می کند...
من در خیال
زیر کرسی داغ ِ مادربزرگ
قطره های باران می شمارم ....
دلتنگی هایم را جا گذاشتم...
پشت در خانه تو ....
حالا خیابان های این شهر
سهم من است از عاشقی
واژه می فهمد ....درد را
غم نهفته ِ چشمان مرا....
شرم دارد....
بر سطری بنشیند که رسوایم کند.
کدام گناه ...تنم را می آلاید؟
که سنگسار می شوم
در تن هر رهگذر خیابانی .........
واژه معنا نمی یابد
بر انگشتانی که
هرزه دستی را فشرد
می بازیم ...
هر روز صفحه ای را
از تقویم زندگی ....
در بازی روز و شب هائی
که سهم ما نیست
از سطرهای سپیدم
که سیاهی هایم را نشان دهد .....
از واژه ای بی پروا که مرا ترسیم کند..
از کنار هم نشستن این حروف
می ترسم ...
این انتظار ....
که میان سطرهایم جان می گیرد
به عشق نمی رسد ....
اما......به مرگ ...
| Design By : Pichak |
